#28 Bericht verwijderd. Er zijn geen nieuwe berichten

"Mam, mag ik met deze oude telefoon spelen?" Sophie staat bovenaan de trap en ik zie een smartphone in een klein handje boven het trapgat hangen.
"Ik denk het wel schat, maar ik kijk check het even." Je weet maar nooit of er nog iets op staat, oude foto's of berichten. Sophie loopt twee treden naar beneden en voordat ik kan waarschuwen gooit ze het ding naar beneden. Ik kan hem nog net vangen. Ik herken de telefoon aan het lichtblauwe hoesje, nog voordat het in mijn hand ligt. Mijn hart staat stil, vastgehouden door een ijskoude hand.
"Mam, mag het?" Als ik na een poosje nog geen antwoord geef stormt mijn dochter naar beneden, twee treden tegelijk.
"Waarom geef je geen antwoord mam.
"Oh, deze telefoon is niet om mee te spelen, Sophie, sorry." Ze sputtert nog even tegen, maar verdwijnt dan weer naar haar kamer. Ik merk dat ik nu pas weer adem haal.

Met trillende handen pak ik een oplaadsnoer en het duurt even voordat de oplader erin zit. De stoel voelt koud aan mijn bezwete rug. Dezelfde plek, dezelfde telefoon als zeven jaar geleden. Toen nog met boosheid en frustratie. Ik zie mezelf nog zitten, een dampend bord op tafel. Jari was weer eens te laat voor het eten. Toen ik opstond schoot er een pijnscheut door mijn buik en bekken. De telefoon trilde en ik zag minstens tien gemiste oproepen. Ik wist instinctief dat het mis was.

Het scherm knipperde even en Samsung heette me welkom, alsof er niets gebeurd was, en de telefoon gisteren nog gebruikt was. Er stonden nog negen gemiste oproepen. De eerste had ik geopend en teruggebeld. Daarna had ik de telefoon in een hoek gesmeten en nooit meer gebruikt. Alsof dat de reden was dat hij nooit meer thuis is gekomen. Negen oproepen van het bureau. Ik veeg naar beneden en mijn hart staat nog een keer stil. De eerste oproep was niet van het bureau maar van Jari.

"U heeft nog negen voicemails. ontvangen op.." Als ik de datum hoor schrik ik elke keer weer.
"Mevrouw we moeten u dringend spreken, we sturen iemand naar u toe."
"Niet schrikken mevrouw Sanders, maar er is iets gebeurd met Jari..."

Na een eeuwigheid hoor ik opeens zijn stem.
"Dag schat, het duurt wat langer vandaag, er is een probleempje met een gijzeling."
"probleempje noemt ie dat."
Op de achtergrond klinkt een schot.
"Dekking Sanders!" klinkt ergens een stem.
Ik duik zelf onwillekeurig in elkaar
"Maak dat je wegkomt Jari." Gerommel, gevloek.
"Nee, ga niet naar hem toe, die vent is gek!" Ik weet niet waarom maar ik probeer een gebeurtenis van zeven jaar geleden via de voicemail te beïnvloeden.
"Niet doen Jari, laat ze nou gaan. Denk aan mij, aan ons. Aan onze kleine meid. Ik fluister de woorden, nauwelijks hoorbaar.
Voordat het gesprek eindigt druk ik het weg. Ik weet hoe het afloopt.
"Ik zal je eten warmhouden" mompel ik. Een traan rolt over mijn wang

"Bericht verwijderd. Er zijn geen nieuwe berichten."

"Waarom huil je mam?" Sophie staat naast me. Even kijk ik haar in de ogen.
"Niks schat. Ik moest even aan papa denken."