Jos Junior

Jos legde de briefjes onder de afstandbediening naast het nachtkastje. "Bedankt, volgende donderdag weer," zei hij, trok zijn onderbroek aan en dan zijn hemd.

"Je was weer groots," zei Sonja, niet dat ze vond dat Jos Junior veel voorstelde, of wat hij ermee deed, maar het feit dat hij elke donderdag sponsorde, zorgde ervoor dat ze naar de Delhaize kon, in plaats van de Lidl.

Beneden hing zijn jas over de leuning van de stoel, en zij hing hem aan de haak in de gang voor hij vertrok. Deze keer stak er iets uit de binnenzak, een hoek van een kaartje, en ze trok het eruit om het recht in de zak te steken.

Het was een afsprakenkaart. Een stempel met een ziekenhuislogo, een datum drie dagen verder, een tijdstip. Ze las het twee keer.

Ze stak het kaartje terug, met de hoek naar boven, zoals ze het gevonden had, en hing de jas aan de haak.

De volgende week hijgde Jos harder dan anders. Er lag meer haar op het kussen dan er vorige week had gelegen.

"Zelfde tijd volgende week?" zei hij, terwijl hij zijn broek dichtdeed.

"Als je kunt," zei ze. Het bleef in de kamer hangen.

Hij at niet meer van de koekjes die ze altijd klaarzette. Ze had dat al twee keer gezien en nu zette ze de schaal niet meer op het nachtkastje.

"Je bent afgevallen," zei ze, terwijl ze zijn hemd van de grond raapte en het hem aangaf zonder het te vouwen.

"Stress op het werk," zei hij. "Frank is met pensioen, ik doe nu ook zijn planning."

"Dat zal het zijn," zei ze.

Hij trok zijn hemd aan. Ze keek naar zijn ribben terwijl hij dat deed. Hij telde de briefjes en stak ze onder de afstandbediening.

"Volgende week misschien iets later," zei hij. "Ik heb 's morgens een afspraak."

"Bij de tandarts?"

"Zoiets."

Ze knikte en stelde geen vraag meer. Beneden hing zijn jas over de stoel; ze hing hem deze keer niet aan de haak. Ze nam hem van de stoel en hield hem open zodat hij erin kon. Ze deed de rits dicht tot aan zijn kin.

"Je hoest," zei ze.

"Het stuift hier," zei hij. "Die werf naast mijn huis."

"Er is geen werf naast jouw huis."

"Er komt er een."

Ze deed de deur open en de kou kwam binnen tot aan haar kousenvoeten. Hij bleef even op de stoep staan, zijn sleutels in zijn hand, alsof hij was vergeten in welke richting zijn auto stond.

"Zorg dat je wat aankomt," zei ze. "Je kunt het jezelf niet permitteren, zo mager."

Hij lachte, kort, door zijn neus. "Ik dacht dat je liever een mager mannetje had dan een dikke."

"Ik heb liever dat je er volgende donderdag nog bent," zei ze, en ze zei het op dezelfde toon als ze de wasmachine zou aanzetten. Hij bleef nog een seconde staan voor hij "tot volgende week" zei en de straat in liep zonder om te kijken.

Ze deed de deur dicht. Boven, op het nachtkastje, lagen de briefjes waar hij ze had achtergelaten. Ze at een van de koekjes die ze niet meer voor hem klaarzette. Toen ze klaar was met kauwen stond ze op en legde de briefjes recht, in een stapeltje, netjes zoals hij ze nooit legde, en zette de afstandbediening er weer bovenop.