Modderfiguren dagen telkens weer op in de geschiedenis. Wie op zoek gaat naar moederfiguren is daarentegen snel uitgeteld. Moeder Theresa kreeg een Nobelprijs en werd door Rome zelfs heilig verklaard, maar biologisch was ze geen moeder.

Ergens in de vijftiger jaren van vorige eeuw kozen studentenkringen een meter. Dikwijls was dat de uitbaatster van het lokaal waar ze vergaderden en vooral dronken. Zeer waarschijnlijk kwam de waardin van het onooglijke studentencafétje zo aan haar naam. Iedereen noemde haar Marraine, maar zelf zei ze dat ze de moeder van alle Vlaamse studenten was. In die hoedanigheid deed ze soms rare uitspraken zoals:
‘Vrouwen lopen hier aan de universiteit enkel rond om een man te versieren die het later hopelijk ver gaat schoppen.’

‘Mevrouw, waarom is het rolluik hier gesloten en waarom staan hier geen stoelen?’ vraag ik bij mijn eerste nachtelijk bezoek aan haar etablissement.
‘Menneke, aan jouw vraag merk ik dat je nog een schachtje bent. Zeg eerst maar wat je wilt drinken.’
‘Een pintje van ’t vat graag.’
‘Het vat is leeg, het zal dus uit de fles zijn. Mijn blaffetuur blijft dicht omdat de studenten tijdens een betoging een kassei door mijn ruit hebben gegooid. De stoelen zijn één voor één meegenomen door sukkelaars die zegden dat ze op hun kot door hun stoel waren gezakt van het vele blokken. Het zijn varkens, maar ik zie ze graag.’

Het café opende pas om tien uur ’s avonds, daglicht was dus niet vandoen. Het bleef open tot vijf uur ’s morgens als de laatste brassers hun roes gingen uitslapen. Zoals het een echte moeder betaamt (dixit de studenten), maakte Marraine vanaf middernacht uitsmijters klaar.

Een grote poster aan de muur toonde de courreur waar ze heimelijk verliefd op was. Achter haar toog had ze de allure van een vrouwelijke clochard, maar hier en daar getuigden foto’s van andere tijden. Vroegere (mannelijke) studenten, die het dus inderdaad ver geschopt hadden, waren inmiddels belangrijke figuren uit de politiek of de economie. In chique soireekledij pronkte Marraine meermaals als eregenodigde op galadiners naast premiers, ministers en ceo’s van belangrijke bedrijven en instellingen.

Over deze moeder zei de praeses van onze studentenclub: ‘Het summum van een studentenbal is haar aanwezigheid. Ze zal een uitnodiging enkel aanvaarden als die door het presidium persoonlijk wordt overhandigd.’
Boze tongen en zij die het konden weten, beweerden dat Marraine een villa bezat in het mondaine Knokke. Waarom ze op hoge leeftijd haar miserabel zaakje bleef uitbaten? ‘Een moederkloek blijft op haar jongen(s) passen’, antwoordde ze dan.

Versiegeschiedenis

Versiegeschiedenis